تا دل مقام او شد و تا دیده جای اوست

سازی ندیده ایم و نوایی ازو، مگر

ساز غمش، که خانه ما پرنوای اوست

در دیده کس نیامد و دل یاد کس نگردد

در عشق او چگونه توان داشت زر دریغ؟

چون سر که می کشیم به دوش از برای اوست

ما را بدان مشاهده میل خطا نرفت