دانم که: از شکست دل من خجل شود

با آشنای دوست توان گفت حال دوست

زان سو گذر به جانب من کس نمی کند

تا باز پرسمش خبری از مقال دوست

کو میل خویش عرضه کند بر ملال دوست

بختم بخفت و بخت مرا چشم آن نبود

کندر شود به خواب و ببیند خیال دوست