کندر شود به خواب و ببیند خیال دوست

دانم که: از شکست دل من خجل شود

کو میل خویش عرضه کند بر ملال دوست

بختم بخفت و بخت مرا چشم آن نبود

آن دوست را به هستی ما التفات نیست

تا هست و نیست صرف شود بر سوال دوست

امیدوارم از شب هجران که: عاقبت