ورنه بر آفتاب کوه و بیایان یکیست

آنکه خلیل تو بود وین که حبیب منست

دو بدور ار چه گشت، در همه دوران یکیست

سایه جدا می کند صورت هامون ز کوه

گر چه بر آمد نقوش، چشم بخود دار و گوش

سایه نشینان پرند، سایه سلطان یکیست

گشت کلام و نطق، مختلف اندر ورق