روشن دل کسی که تو باز آیی از درش

ای آنکه پیشه تو بجز کبر و ناز نیست

چون قامت تو سرو سهی سرفراز نیست

تاریک دیده ای که بر وی تو باز نیست

راهی که سر به کوی تو دارد حقیقتست

عشقی که مرد را به تو خواند مجاز نیست