بدو چشمت که: مرابی تو به شبهای دراز

از سر زلف سیاه تو به در چیزی نیست

سینه را ساخته بودم سپر تیر غمت

دل نهادم به جراحت، که سپر چیزی نیست

تا دم صبح بجز آه سحر چیزی نیست

گفته ای: درد ترا نیست نشانی پیدا

اشک چون سیم ببین، روی چو زر چیزی نیست