بر گرفت از لبش به زور و بزر

وز دلم نسخه دهان برداشت

جان و جانان چو هر دو دوست شدند

تن آشفته دل ز جان برداشت

همه کامی که می توان برداشت

اوحدی را چو زور و زر کم بود

دست زاری بر آسمان برداشت