همه کامی که می توان برداشت

جان و جانان چو هر دو دوست شدند

تن آشفته دل ز جان برداشت

بر گرفت از لبش به زور و بزر

اوحدی را چو زور و زر کم بود

دست زاری بر آسمان برداشت