گر چو زلف تو شبی سر بنهم بر دوشت

دیگر آن حلقه و آن دانه در در گوشت

که ببیند، که نبخشد دل و دین و هوشت؟

پای بر گردن گردون نهم از روی شرف

طوطی چرب زبان، با همه شیرین سخنی

دم نیارد که زند پیش لب خاموشت

شهر پر شور شد از پسته شکر پاشت