بتی که دامن وصلش به چنگم آمده بود

تنم به درد جدایی خراب کرد و برفت

مرا به وصل خود آهسته وعده ای می داد

ولی چه سود؟ که ناگه شتاب کرد و برفت

ز هجر ناله من چون رباب کرد و برفت

دو چشم او چه خطاها که داشت اندر سر!

چو دید قامتش آنرا صواب کرد و برفت