در آرزوی نگاری گداختم چو نبات

ز هجر ناله من چون رباب کرد و برفت

دو چشم او چه خطاها که داشت اندر سر!

چو دید قامتش آنرا صواب کرد و برفت

که شکرش نمکم بر کباب کرد و برفت

در آب و آتشم از هجر آنکه بی رخ خویش

دلم پر آتش و چشمم پر آب کرد و برفت