دردا! کز اشتیاق تو عمرم به باد رفت

زلف ترا بدیدم و مشکم ز یاد رفت

هر کو به دام زلف تو اندر فتاد رفت

بر بوی باد زلف تو شب روز می کنم

روزی اگر ز زلف تو بندی گشوده ام

بر من مگیر، کان به طریق گشاد رفت

گفتی که: بامداد مراد تو می دهم