جان از کف تو شربت غم خورد و شاد رفت

گفتی که: بامداد مراد تو می دهم

زان روز می شمارم و صد بامداد رفت

دل را غم تو زهر جفا داد و نوش کرد

ظلمی که از غم تو گذشتت بر سرم

رخ بازکن، که آن همه عدلست و داد رفت

گر اوحدی ز دست برفت ای، پسر، چه باک؟