گر اوحدی ز دست برفت ای، پسر، چه باک؟

جان از کف تو شربت غم خورد و شاد رفت

ظلمی که از غم تو گذشتت بر سرم

رخ بازکن، که آن همه عدلست و داد رفت

اندر زمانه هر که ز مادر بزاد رفت