عشق تو، راستی، دل ما را نکو گرفت

دل را ز اشتیاق تو،ای سرو ماهرخ

خون رگ برگ فروشد و غم تو به تو گرفت

هر زخم بد، که هست، برین سینه می زنی

یک شربت آب وصل فرو کن به حلق دل

کو را دگر نواله غم در گلو گرفت

در صد هزار بند بماند چو موی تو