یک شربت آب وصل فرو کن به حلق دل

خون رگ برگ فروشد و غم تو به تو گرفت

هر زخم بد، که هست، برین سینه می زنی

عشق تو، راستی، دل ما را نکو گرفت

کو را دگر نواله غم در گلو گرفت

در صد هزار بند بماند چو موی تو

آن خسته را که دست خیال تو مو گرفت