با دل فارغ او زاری من سود نداشت

ز آتشی بود که در خرمن من پار گرفت

ای صبا، از چمن وصل نسیمی برسان

که ازین خانه تنگم دل بیمار گرفت

گر چه سوز سخنم در در و دیوار گرفت

اوحدی خوار گرفت از غم و من می گفتم:

خوار گردد که سخن های چنین خوار گرفت