سرت به تیغ غمش گر ز تن جدا گردد

اگر به دزد نگویی که: کاروانی رفت

رخ از محبت او، اوحدی، نشاید تافت

گرش ز جور و جفا با تو امتحانی رفت

دریغ نیست، که در پای مهربانی رفت