چو سینه و جگر و دل مرا به جوش درآمد

برای نام همین بس که: بنده ایم و غلامت

سزد که بانگ نگوید دگر موذن مسجد

که در نماز نیارد مرا جز آن قد و قامت

طبیب عشق تو فرمود داغ و فصد و حجامت

ز هیچ روی تو با من چو روی صلح نداری

ستاده گیر به انصاف و داده گیر غرامت