جماعتی که نمردند روزها به غم تو

که کاس حب تو خورد و نکوفت کوس اقامت

نه آن میان جفا بسته ای تو، شوخ حرامی

که هیچ قافله ای را رها کنی به سلامت

چو اوحدی بنشینند سالها به غرامت