که هیچ قافله ای را رها کنی به سلامت

مسافری و غریبی به این دیار نیامد

که کاس حب تو خورد و نکوفت کوس اقامت

نه آن میان جفا بسته ای تو، شوخ حرامی

جماعتی که نمردند روزها به غم تو

چو اوحدی بنشینند سالها به غرامت