در عشق او صبوری دل باز داد ما را

چون عشق سخت گردد دل کژ کند روایت

بی غم کجا توان بود؟ آسوده کی توان شد؟

نی زین طرف تحمل، نی زان جهت عنایت

ورنه که خواست کردن درویش را رعایت؟

ای اوحدی، غم او برخود مگیر آسان

کین غصه نهانی ناگه کند سرایت