ورنه که خواست کردن درویش را رعایت؟

بی غم کجا توان بود؟ آسوده کی توان شد؟

نی زین طرف تحمل، نی زان جهت عنایت

در عشق او صبوری دل باز داد ما را

ای اوحدی، غم او برخود مگیر آسان

کین غصه نهانی ناگه کند سرایت