ز تاب سینه بسوزم که سوز در قلم افتد

ز هجر او دل من هر زمان به دست غم افتد

تنم ز دوری او در شکنجه ستم افتد

شبی که قصه درد دل شکسته نویسم

قدم بپرسشم، ای بت، بنه، که چون تو بیایی

زمن دریغ نیاید سری که در قدم افتد

رها مکن که: به یک بارگی ز پای درآیم