رها مکن که: به یک بارگی ز پای درآیم

ز تاب سینه بسوزم که سوز در قلم افتد

قدم بپرسشم، ای بت، بنه، که چون تو بیایی

زمن دریغ نیاید سری که در قدم افتد

که در کمند تو دیگر چو من شکار کم افتد

چو رشته شد تنم از هجر رشته زلفت

چه خوش بود سر این رشتها، اگر به هم افتد!