چه خوش بود سر این رشتها، اگر به هم افتد!

رها مکن که: به یک بارگی ز پای درآیم

که در کمند تو دیگر چو من شکار کم افتد

چو رشته شد تنم از هجر رشته زلفت

اگر به دست من افتد ز طره تو شکنجی

چنان شناس که: گنجی به دست بی درم افتد

چو اوحدی بوجود تو زنده شد به غم تو