چو رشته شد تنم از هجر رشته زلفت

زمن دریغ نیاید سری که در قدم افتد

رها مکن که: به یک بارگی ز پای درآیم

که در کمند تو دیگر چو من شکار کم افتد

چه خوش بود سر این رشتها، اگر به هم افتد!

اگر به دست من افتد ز طره تو شکنجی

چنان شناس که: گنجی به دست بی درم افتد