چو اوحدی بوجود تو زنده شد به غم تو

چه خوش بود سر این رشتها، اگر به هم افتد!

اگر به دست من افتد ز طره تو شکنجی

چنان شناس که: گنجی به دست بی درم افتد

وجود او چه تفاوت کند که در عدم افتد