سر هر هفته ای خود را به هفت اورنگ در بندد

همین بس خون بهای من که: روز کشتنم دستش

نگار ساعد خود را به خونم رنگ در بندد

رخش ماه دو هفته است و دل ریشم ز بهر او

ز سحر چشم مست آن پری ایمن کجا باشم؟

که خواب دیده مردم به صد نیرنگ در بندد

اگر بالای او بامن کنار صلح بگشاید