غم نخوردی تا غمت خونم نخورد

نازنینا، در فراق روی تو

چند باید بودنم با سوز و درد؟

گفته بودی: غم خورم کار ترا

حاکمی، گر نرم گویی ور درشت

بنده ام، گر صلح جویی ور نبرد

مرد عشق از جان نترسد در غمش