مرد عشق از جان نترسد در غمش

غم نخوردی تا غمت خونم نخورد

حاکمی، گر نرم گویی ور درشت

بنده ام، گر صلح جویی ور نبرد

وآنکه از جانی بترسد نیست مرد

ای که بستی دسته گل از رخش

من به بویی قانعم زان روی ورد