وآنکه از جانی بترسد نیست مرد

حاکمی، گر نرم گویی ور درشت

بنده ام، گر صلح جویی ور نبرد

مرد عشق از جان نترسد در غمش

ای که بستی دسته گل از رخش

من به بویی قانعم زان روی ورد

اوحدی، یا ترک روی او بگوی