مباد، ای اوحدی، هرگز ترا با خسروان کاری

که روز دولت حسن ترا پاینده می دارد

ز چشمت مردمی دیدیم و از روی تو نیکویی

ولی زلف سیه کار تو ما را زنده می دارد

غلام لعل شیرین شو، که نیکو بنده می دارد

مرا بس باشد این دولت که آن مهروی هر صبحی

دلم را همچو روی خویشتن فرخنده می دارد