با دل بسی گفتم، کزو بگسل، چو نشیند این سخن

نه سر به جایی می کشد، نه ره به کاری می برد

من در بلای هجر او زانم بتر کز هر طرف

گویند: می چیند گلی، یا رنج خاری می برد

من نیز هم بگذاشتم تا: روزگاری می برد

ای مدعی، گر پای ما در بند بینی شکر کن

تا تو نپنداری کسی زین جا شکاری می برد