گویند: می چیند گلی، یا رنج خاری می برد

چندیست تا بر روی او آشفته گشته این چنین

نه سر به جایی می کشد، نه ره به کاری می برد

من در بلای هجر او زانم بتر کز هر طرف

با دل بسی گفتم، کزو بگسل، چو نشیند این سخن

من نیز هم بگذاشتم تا: روزگاری می برد

ای مدعی، گر پای ما در بند بینی شکر کن