چندیست تا بر روی او آشفته گشته این چنین

دل باز در سودای او افتاد و باری می برد

جوری که آن بت می کند بی اختیاری میبرد

نه سر به جایی می کشد، نه ره به کاری می برد

من در بلای هجر او زانم بتر کز هر طرف

گویند: می چیند گلی، یا رنج خاری می برد