تا تو نپنداری کسی زین جا شکاری می برد

با دل بسی گفتم، کزو بگسل، چو نشیند این سخن

من نیز هم بگذاشتم تا: روزگاری می برد

ای مدعی، گر پای ما در بند بینی شکر کن

عشق ار نمی سازد مرا معذور باید داشتن

کز تشنگی پنداشتم: آن می خماری می برد

تا چند گویی:اوحدی یاری نمی خواهد ز کس