شورها در سر و با خلق نمی یارم گفت

عشقت از صومعه و مدرسه بیزارم کرد

خاطرم را ز حدیث دو جهان باز آورد

لب لعل تو به یک عشوه، که در کارم کرد

زخمها بر دل و فریاد نمی یارم کرد

می شنیدم که: شود نیک به شربت بیمار

شربتی داد خیال تو، که بیمارم کرد