آنکه اندر عقب من به تعبد کوشید

ذره ای بودم و نور تو پدیدارم کرد

دیده تا باز گشودم بتو، اندیشه ببست

در بر وی همه و روی به دیوارم کرد

بعد ازین حال ندانست که انکارم کرد

مرده بودم، به سخن های تو گشتم زنده

خفته بودم، صفت حسن تو بیدارم کرد