خورشید جبینی، که فروع رخش از دور

در داد که گرد از من و از ذات بر آورد

در بتکده ای برد مرا مست و بدیدم

رویی، که خروش از جگر لات بر آورد

چون شعله زد، آشوب ز ذرات بر آورد

چون در شدم، آن قامت رعنا به قیامی

دل را ز مقام و ز مقامات برآورد