چون دیده بر طلایه حسنش نظر فگند

آتش در اوفتاد به جانم، چو دم بزد

درویش را ز نوشت شاهی خبر نشد

تا روزگاز نوبت این محتشم بزد

عشقش به دل در آمد و حالی علم بزد

هی نیزه ستیزه که مریخ راست کرد

شمشیر خوی او همه را چون قلم بزد