به قصد من چه دانستم که چندین خار برخیزد؟

سرم بر آستان او ، چوبینی برمدار او را

کزان خاک او ندارد سر که بی دیدار برخیزد

گلی بیخار میجستم ز باغ وصل او پنهان

به روی خود چو در بندم در آمد شد مردم

دلم را فتنه و شور از در و دیوار برخیزد

اگر زاری کند جانم به عشق او، مرنجانم