به روی خود چو در بندم در آمد شد مردم

کزان خاک او ندارد سر که بی دیدار برخیزد

گلی بیخار میجستم ز باغ وصل او پنهان

به قصد من چه دانستم که چندین خار برخیزد؟

دلم را فتنه و شور از در و دیوار برخیزد

اگر زاری کند جانم به عشق او، مرنجانم

بنه عذری چو می دانی که عاشق وار برخیزد