متاب زلف خود، ای آفتاب رخ، دیگر

تویی که از لب لعلت گلاب می ریزد

ز زلف پرشکنت مشک ناب می ریزد

که فتنه زآن سر زلف به تاب می ریزد

به هر سخن، که لب همچو شکر تو کند

مرا دگر نمکی بر کباب می ریزد