به هر سخن، که لب همچو شکر تو کند

ز زلف پرشکنت مشک ناب می ریزد

متاب زلف خود، ای آفتاب رخ، دیگر

که فتنه زآن سر زلف به تاب می ریزد

مرا دگر نمکی بر کباب می ریزد

به یاد روی تو هر بامداد دیده من

ستاره در قدم آفتاب می ریزد