ستاره در قدم آفتاب می ریزد

به هر سخن، که لب همچو شکر تو کند

مرا دگر نمکی بر کباب می ریزد

به یاد روی تو هر بامداد دیده من

مرا بر آتش هجرت جگر چنین خسته

تو چشم خیره من بین که: آب می ریزد

ز خوی تند خود، ای ترک،بر حذر میباش