به یاد روی تو هر بامداد دیده من

که فتنه زآن سر زلف به تاب می ریزد

به هر سخن، که لب همچو شکر تو کند

مرا دگر نمکی بر کباب می ریزد

ستاره در قدم آفتاب می ریزد

مرا بر آتش هجرت جگر چنین خسته

تو چشم خیره من بین که: آب می ریزد