که این غبار ستم بر خراب می ریزد

مرا بر آتش هجرت جگر چنین خسته

تو چشم خیره من بین که: آب می ریزد

ز خوی تند خود، ای ترک،بر حذر میباش

تو سیم خواسته ای ز اوحدی و دیده او

ز مفلسی همه در در جواب می ریزد