تیر کمان ابروان بر سپرم مزن، که من

گر تو جفا چنین کنی، از تو دلم به جان رسد

مایه روزگار خود در هوس تو باختم

سود تو می بری، بهل کز تو مرا زیان رسد

در جگرش نهان کنم، تیر کزان کمان رسد

گر ز تو لاله رخ دلم ناله کند، روا بود

دل چو شود ز غصه پر، هم به سر زبان رسد