در جگرش نهان کنم، تیر کزان کمان رسد

مایه روزگار خود در هوس تو باختم

سود تو می بری، بهل کز تو مرا زیان رسد

تیر کمان ابروان بر سپرم مزن، که من

گر ز تو لاله رخ دلم ناله کند، روا بود

دل چو شود ز غصه پر، هم به سر زبان رسد

رخت دل شکسته را پیش تو می هلم، ولی